• Nie Znaleziono Wyników

Baborówko, gm. Szamotuły, woj. poznańskie, St. 1a, 1c, AZP: 49-25/1

N/A
N/A
Protected

Academic year: 2021

Share "Baborówko, gm. Szamotuły, woj. poznańskie, St. 1a, 1c, AZP: 49-25/1"

Copied!
2
0
0

Pełen tekst

(1)

Hanna Pawlaczyk

Baborówko, gm. Szamotuły, woj.

poznańskie, St. 1a, 1c, AZP: 49-25/1

Informator Archeologiczny : badania 23, 60

(2)

W czesne śre d n io w ie cze

SŁ U , I c, A ZP: 4»· 25Д

Baborówko, gm. Szamotuły, woj. poznańskie,

Konserwator Zabytków Archeologicznych M ultum Archeologiczne w Poznaniu

Badania prowadziła mgr Hanna Pawlaczyk. Finansowało Muzeum Archeologiczne w Poznaniu, Czwarty sezon badań Osada wczesnośredniowieczna.

Przeprowadzono badania ratownicze w celu rozpoznania zachodniej partii stanowi jk a fjl. la) oraz udokumen­ towania zarejestrowanego w e « i ni ej obiektu w partii wschodniej (st. Ic).

Przebadano obszar o powierzchni 62 ro2. W trzech wykopach zarejestrowano obecnośi 3 obiektów, W dwóch wypadkach wymiary oraz zawartość kulturowa jam pozwala na interpretację ict> jako pozoetałotei obiektów mieszkalnych. Trzeci obiekt to kamienne palenisko jamowe. Stan zachowania ostatniego obiektu nie daje podstaw do blilszej charakterystyki.

Pod warstwą ciemnobrunatnej próchnicy na całej niezniszczonej powierzchni stanowiska la. Ic zarejestrow­ ano (podobnie jak w ubiegłych sezonach) stalowo-szarą warstwę o bogatej zawartości kulturowej, stanowiącą poziom użytkowy osady. Na je j tle rysowały l i ; obiekty przesycone spalenizną.

W iród materiału wydzielonego zarejestrowano m. in. przeęśliki gliniane, fr. poroża ze i ladami obróbki, g w ó id i żelazny erai fr. przedmiotu glinianego.

We wszystkich obiektach oraz poza ich zasięgiem występowały liczne okrzeiki kamienne. Materiały pozwalają datować osadę na późną fazę В wczesnego Średniowiecza.

Materiały źródłowe znajdują się w Muzeum Archeologicznym w Poznaniu.

Prace wykopaliskowe ukończono.

Celem prac było ustalenie zasięgu przestrzennego osady, jej funkcji oraz uściślenie chronologii. W wykepie 0 ota zorze 175 m* odkryto i wy eksplorowano dalsze obiekty osadnicze, z których jeden stanowi przedłużenie jam y 9, odsłoniętej w 1988 r.

Jamy zarysowywały się na głębokości od 20-30 cm od współczesnej powierzchni; zalegały do głębokości około 80-110 cm od powierzchni. W dwóch przypadkach zaobserwowano dołki słupowe (jamy 9 i 11 ) na obrzeżach jam. co świadczyłoby o ich zadaszeniu. W rzucie płaskim jam y miały kształt nieregularny: 9 i 11 zbliione do owalu,

10 o rzucie zblUonym do koli·tego. W przekroju jamy miały kształt nieckowaty.

Jama 9, w północnej części, podzielona została „ścianką" piaszczysto-gliniastą, wzniesioną na glinianej podstawie, na dwa otkębnc zagłębienia, których ścianki wy lepi one były warstwą gliny i umocnione kamieniami; w jednym z tych zagłębień udało się zaobserwować dwa podom y użytkowe, W wypełnisku lej jamy, w czarniawej ziemi, znaleziono I duży esowaty kabłączek skro mowy z brązu, 26 przedmiotów żelaznych łub ich fragmenty, 1 przęśli к z wapienia, hetkę kościaną, 2 igły kościane oraz 1997 ułamków naczyń glinianych (w tym dna ze znakami garncarskimi), polepę, kości zwierzęce i iu ie t żelazny tkwiący w polepie,

lam a 10. o wymiarach o rzucie płaskim 220x240 cm, posiadała w centralnej części wyraźnie wyodrębniające się skupisko (□ średnicy około 50 cm) węgla drzewnego, W wypełnisku jamy. w czarniawej ziemi, w której występowały liczne węgle drzewne г polepę > żuilera żelaznym, znaleziono 5 przedmiotów żelaznych, 1 duży kabłączek skroniowy z brązu, osełkę kamienną, tłuczek kamienny, 1994 ułamki naczyń glinianych, tu ile żclazoc oraz kości zwierzęce.

Jama 11. o wymiarach w rzucie płaskim 300x390 cm, na całej powierzchni (poniżej głębokości 3 0 cm od powierzchni) pokryta była warstwą żużla żelaznego, niekiedy oblepionego polepą; między żużle π wystąpiły liczne węgle drzewne oraz duże kawałki polepy. Na południc od jam y odsłonięto rowek o długości 7 0 cm i szerokości około 20 cm przylegający do dłuższej ściany tejże jamy. W wypełnisku jam y 11. w szarawo-brunatnej ziemi zmieszanej z drobnymi węgielkami drzewnymi i polepą znaleziono żelazny grot strzały Z tulejką, 2 noic i haczyk z żelaza. 714 ułamków ceramiki oraz przęśl i к gliniany wykonany z ułamka ceramiki. Na głębokości około 70 cm od powierzchni zaobserwowano warstwę czarniawej ziemi, w której wystąpiły węgielki drzewne, kamienie i polepa: są to dwie mniejsze jam ki będące śladem wcześniejszego poziomu użytkowego.

Prow adzono również poszukiwania dalszych obiektów przy pomocy wierceń Świdrem geologicznym. Stwierdzono występowanie następnych jam. jednakie z braku czasu wierceniami nic objęto całego obszaru.

Materiały znajdują się w Muzeum Archeologicznym i Etnograficznym w Lodzi. Ha dania będą kontynuow ane.

Bogusławie*, gm. Wolbdra, woj. piotrkowskie,

SŁ I, A ZP: 71- 55/7

Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Lodzi

Badania prowadziła (a it orka sprawozdania)dr Aldona Chmielowska przy współudziale mgr. Mieczysława Góry. Finansował WKZ w Piotrkowie Trybunalskim. Drugi sezon badań. Osada otwarta (XII-XIV w,).

Cytaty

Powiązane dokumenty

Worldwide experience shows that the process of the local production systems establishing is crucial for the regional devel- opment and the technology parks are catalysts

Ważnym problemem tematyzacji jest zachowanie autentyczności przestrze- ni, przez którą rozumie się występowanie w przestrzeni form architektonicznych... charakterystycznych dla

Ponad­ to odkryto nieliczne ułamki kości zwierzęcych oraz dużą ilość przepalo­ nych bierwion.. W jej wnętrzu znaj­ dowały się liczne ułamki naczyń, grudki polepy,

Można się domyślać, że ciosy pochodzą ze znajdującego się w pobliżu romańskie­ go kościoła parafialnego, zbliżonego pod względem surowca i jego obrób­ ki do

Wyniki badañ pokazuj¹ jednak¿e, ¿e najwy¿sze fazy autonomii i integracji nie odnosz¹ siê do badanych przestêpczych kobiet i mê¿czyzn.. W odniesieniu do ¿adnej kobiety i

Historia sztuki Strzemińskiego to historia świadomości wzrokowej odbija- jącej historię cywilizacji, napędzona jest antagonizmem realizmu i formali- zmu oraz powstającą na bazie

Badania będą kontynuowane w celu ustalenia poziomu użytkowego od południowej strony zamku, wyjaśnienie wzajemnych powiązań chronologicz­ nych poszczególnych

Istnienie bowiem w połowie XIII wieku na lewym brzegu Warty kościoła pod wezwaniem św.Marcina potwierdza do­ kument z 1252 roku.. Badaniami objęto teren wzgórza na