• Nie Znaleziono Wyników

Natężenie światła przechodzącego przez polaryzator

N/A
N/A
Protected

Academic year: 2021

Share "Natężenie światła przechodzącego przez polaryzator"

Copied!
1
0
0

Pełen tekst

(1)

składowe wektora natężenia pola elektrycznego wzdłuż jednego kierunku są prze- puszczane, natomiast składowe prostopadłe do tego kierunku są absorbowane przez cząsteczki.

Nie będziemy tu omawiać molekularnego mechanizmu tego zjawiska, lecz po prostu przypiszemy folii polaryzującej kierunek polaryzacji — kierunek, który mają składowe wektora natężenia pola elektrycznego przez nią przepuszczane:

Rys. 34.12. Światło niespolaryzowane przepuszczone przez polaryzator (np.

polaroid) zostaje spolaryzowane. Kieru- nek jego polaryzacji jest wówczas rów- noległy do kierunku polaryzacji polary- zatora (ten kierunek polaryzacji wska- zują linie pionowe na polaryzatorze)

Składowa wektora natężenia pola elektrycznego równoległa do kierunku polaryzacji jest przepuszczana przez folię polaryzującą (polaroid); składowa prostopadła do tego kierunku jest absorbowana.

Składowa wektora natężenia pola elektrycznego równoległa do kierunku polaryzacji jest przepuszczana przez folię polaryzującą (polaroid); składowa prostopadła do tego kierunku jest absorbowana.

Pole elektryczne fali świetlnej wychodzącej z polaroidu zawiera więc tylko te składowe, które są równoległe do kierunku polaryzacji folii. A zatem światło jest spolaryzowane w tym kierunku. Na rysunku 34.12 przez polaroid przepuszczane są pionowe składowe wektora natężenia pola elektrycznego; składowe poziome są absorbowane. Fale przechodzące są zatem spolaryzowane pionowo.

Natężenie światła przechodzącego przez polaryzator

Zajmiemy się teraz natężeniem światła przechodzącego przez folię polaryzującą (którą dalej będziemy nazywali po prostu polaryzatorem). Zacznijmy od światła niepolaryzowanego, takiego jak na rysunku 34.11b, w którym drgania wektora pola elektrycznego możemy rozłożyć na składowe w kierunkach y i z. Ustalmy przy tym, że oś y jest równoległa do kierunku polaryzacji polaryzatora. W takiej sytuacji przez polaryzator przechodzą tylko składowe y pola elektrycznego fali świetlnej; składowe z zostają zaabsorbowane. Zgodnie z rysunkiem 34.11b, gdy fala jest całkowicie niespolaryzowana, orientacje wektorów pola elektrycznego są całkowicie przypadkowe i wypadkowe sumy składowych y i z są sobie równe.

Jeżeli zatem wypadkowa składowa z zostaje zaabsorbowana, to początkowe na- tężenie światła padającego na płytkę I0 zmniejszy się do połowy po przejściu przez polaryzator. Wobec tego natężenie światła I po przejściu przez polaryzator jest równe

I =12I0. (34.40)

Nazwijmy umownie ten wynik regułą połowy; możemy z niej korzystać tylko wtedy, gdy światło padające na polaryzator jest niespolaryzowane.

Rys. 34.13. Światło spolaryzowane pada na polaryzator. Wektor natężenia pola elektrycznego EE światła można rozłożyć na składową Ey(równoległą do kierunku polaryzacji polaryzatora) i Ez

(prostopadłą do tego kierunku). Skła- dowa Ey będzie przepuszczana przez polaryzator, a składowa Ez będzie ab- sorbowana

Zajmijmy się teraz sytuacją, kiedy światło padające na polaryzator jest już spolaryzowane. Na rysunku 34.13 polaryzator znajduje się w płaszczyźnie kartki, a padająca na niego fala świetlna jest spolaryzowana tak, jak to wskazuje kieru- nek wektora natężenia jej pola elektrycznego EE. Możemy rozłożyć EE na dwie składowe, równoległą i prostopadłą do kierunku polaryzacji polaryzatora. Skła- dowa równoległa Ey jest przepuszczana przez polaryzator, natomast składowa prostopadła Ez jest przez niego absorbowana. Wektor EE tworzy z kierunkiem polaryzacji polaryzatora kąt θ, wobec tego składowa przechodząca jest dana jako

Ey = E cos θ. (34.41)

18 34. Fale elektromagnetyczne

Cytaty

Powiązane dokumenty

Zależy od odległości śruby od środka ciężkości układu łączników (im długość promienia wodzącego wię.. w śrubie

Gdy przez przewodnik płynie prąd, elektrony w rzeczywistości nadal poruszają się przypadkowo, ale teraz przemieszczają się z prędkością unosze- nia (dryfu) v d w kierunku

Jeżeli prędkość naładowanej cząstki, wchodzącej w obszar jednorodnego pola magnetycznego ma składową równoległą do kierunku tego pola, to cząstka będzie się poruszać po

O ile wartości natężenia pola elektrycznego oraz linie ekwipotencjalne są zbliżone (rys. 2.1-2.3), o tyle wykresy rozkładu pola w funkcji odległości różnią się i to

Jeżeli źródłem pola elektrycznego jest pojedynczy ładunek punktowy Q, to można stwierdzić doświadczalnie, że natężenie pola elektrycznego w danym punkcie P przestrzeni jest

[r]

Jeśli dokonamy całkowania wartości natężenia pola względem drogi wyznaczonej przez krzywą C(S) wyznaczającą powierzchnię S, to związek pomiędzy wartością prądów

• ustalenia, w jakim zakresie rozwiązywanie zadań tekstowych drogą opisu sytuacji za pomocą pewnego obliczenia (konstruowanie roz- wiązania symbolicznego z redukowaniem