• Nie Znaleziono Wyników

Eksperymenty przygotowała i wykonała: Karolina Koprowska II rok chemii, studia stacjonarne 2-go stopnia

N/A
N/A
Protected

Academic year: 2021

Share "Eksperymenty przygotowała i wykonała: Karolina Koprowska II rok chemii, studia stacjonarne 2-go stopnia"

Copied!
13
0
0

Pełen tekst

(1)

Eksperymenty przygotowała i wykonała:

Karolina Koprowska

II rok chemii, studia stacjonarne 2-go stopnia

(2)

Eksperyment 1

Odczynniki:

Cukier, kwas siarkowy (VI).

Sprzęt:

Zlewka, bagietka, pipeta

Wykonanie:

W zlewce należy umieścić ok. 10 g cukru a następnie ostrożnie dodać 2 ml kwasu siarkowego (VI) i lekko wymieszać.

kreatywni.pl

(3)

Eksperyment 1

Przebieg eksperymentu i obserwacje:

(4)

Eksperyment 1

Wyjaśnienie:

Kwas siarkowy(VI) ma właściwości silnie higroskopijne i w kontakcie z cukrem powoduje jego odwodnienie (dehydratację), więc w konsekwencji całkowitą degradację cząsteczek sacharozy z wydzieleniem węgla i wody. Reakcja jest egzotermiczna co skutkuje odparowaniem wody i "wypychaniem" zwęglonego cukru ze zlewki.

C12H22O11(s) → 12C(s) + 11H2O(aq)

Podobnie zachowują się inne związki organiczne np.: celuloza (chusteczka higieniczna), albo ludzka skóra, dlatego przy użytkowaniu kwasu siarkowego(VI) należy zachować szczególną ostrożność i stosować środki ochronne, przede wszystkim rękawice ochronne.

(5)

Eksperyment 2

Próba Trommera

Odczynniki:

Glukoza, wodny roztwór siarczanu (VI) miedzi (II), 10% roztwór wodny NaOH

Sprzęt:

probówka, statyw, łaźnia wodna

Wykonanie:

Do probówki należy wlać 5 ml roztworu siarczanu (VI) miedzi (II) i dodać 3-5 kropli r-ru NaOH. Następnie do probówki dodaje się 2 ml wodnego roztworu glukozy i obserwuje zachodzące zmiany. W ostatnim etapie probówkę umieszcza się w łaźni wodnej o temperaturze 60-70 °C.

(6)

Eksperyment 2

Ciecz zmieniająca barwę wraz z temperaturą Przebieg eksperymentu i obserwacje:

(7)

Wyjaśnienie:

Eksperyment 2

Próba Trommera

Glukoza jest monosacharydem, w cząsteczce którego znajdują się grupy hydroksylowe przy sąsiadujących atomach węgla. Z tej przyczyny jej roztwór wodny dodany do świeżo strąconego wodorotlenku miedzi(II) powoduje jego roztworzenie i powstanie rozpuszczalnego kompleksu o barwie szafirowej. Ponadto, cukier ten zawiera w swej strukturze grupę aldehydową i podobnie jak aldehydy, ma właściwości redukujące – ulega próbie Trommera, w wyniku której tworzy się kwas glukonowy oraz tlenek miedzi (I) o barwie ceglastoczerwonej.

(8)

Eksperyment 3

Próba Tollensa Odczynniki:

Glukoza, 5% wodny roztwór azotanu (V) srebra, 10% roztwór wodny NaOH, 5% roztwór wodny amoniaku

Sprzęt:

probówka, statyw, łaźnia wodna

Wykonanie:

Do probówki zawierającej ok. 5 ml roztworu azotanu (V) srebra dodaje się 2-3 krople roztworu NaOH (do wytrącenia osadu) a następnie dodaje się kroplami roztwór amoniaku, do momentu uzyskania klarownego roztworu. Do otrzymanego w ten sposób odczynnika Tollensa należy dodać ok. 1 ml 10 % wodnego roztworu glukozy. W ostatnim etapie probówkę umieszcza się w łaźni wodnej o temperaturze 60-70 °C.

(9)

Eksperyment 3

Próba Tollensa Przebieg eksperymentu i obserwacje:

(10)

Wyjaśnienie:

Po dodaniu do bezbarwnego roztworu azotanu srebra wodnego roztworu wodorotlenku sodu wytrąca się brunatny osad tlenku srebra:

2Ag+ +2OH- → Ag2O↓ + H2O

Następnie po dodaniu do probówki roztworu amoniaku osad tlenku srebra roztwarza się i tworzy się rozpuszczalny kompleks:

Ag2O↓ + 4NH3 + H2O → 2[Ag(NH3)2]OH (odczynnik Tollensa)

W ostatnim etapie dochodzi do utlenienia glukozy odczynnikiem Tollensa. W reakcji tej, podobnie jak w przypadku próby Trommera, powstaje kwas glukonowy a na ściankach probówki pojawia się lustro srebrowe, które świadczy o właściwościach redukujących glukozy.

Eksperyment 3

Próba Tollensa

(11)

Eksperyment 4

Światła drogowe

Odczynniki:

indygokarmin, wodorotlenek sodu (NaOH), glukoza C6H12O6, woda destylowana

W pierwszej kolejności należy przygotować dwa roztwory:

A - 3g glukozy w 140 ml wody o temp. 35°C,

B – 1,34g wodorotlenku sodu NaOH w 60 ml wody o temp. pokojowej.

Wykonanie:

Roztwór A należy podgrzać do temperatury około 35°C, a następnie dodać do niego kilka miligramów indygokarminu. Roztwór powinien przybrać intensywnie niebieski kolor. Następnie do roztworu A dodaje się roztwór B.

(12)

Eksperyment 4

Światła drogowe Przebieg eksperymentu i obserwacje:

(13)

Wyjaśnienie:

Indygokarmin w roztworze obojętnym ma barwę niebieską. Po dodaniu wodorotlenku sodu odczyn roztworu staje się silnie zasadowy, pociąga to za sobą zmianę barwy. Jednocześnie glukoza obecna w roztworze, w takich warunkach wykazuje właściwości redukujące: barwnik zostaje najpierw częściowo zredukowany, co powoduje czerwoną barwę roztworu. Proces ten postępuje dalej, aż do całkowitego zredukowania indygo karminu. Efektem tego jest przyjęcie przez roztwór koloru żółtego. Jednocześnie glukoza utlenia się do kwasu glukonowego, następnie, w obecności wodorotlenku sodu, przechodzi w glukonian sodu.

Eksperyment 4

Światła drogowe

N O

N

H O H

S O

O O S

O O

O

indygokarmin

Na Na

Cytaty

Powiązane dokumenty

U pacjentów, u których wystąpi ostre zaburzenie czucia w gardle i krtani (patrz punkt 4.8) podczas infuzji lub w ciągu pierwszych kilku godzin po 2-godzinnej infuzji, następną

Jeśli wynik leczenia nie jest zadowalający, lekarz może zwiększyć dawkę do jednej kropli leku Oftensin 5 mg/ml do każdego chorego oka dwa razy na dobę.. Jeśli pacjent

Produkt leczniczy Zavicefta jest wskazany do stosowania u pacjentów dorosłych oraz dzieci w wieku 3 miesięcy i starszych w leczeniu następujących rodzajów zakażeń (patrz punkty

Przeprowadzono międzynarodowe, randomizowane, podwójnie zaślepione, wieloośrodkowe badanie III fazy w grupach równoległych, porównujące leczenie fulwestrantem 500 mg w skojarzeniu

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji Cavinton jest chemicznie niezgodny z heparyną, dlatego nie należy mieszać tych leków w tej samej strzykawce. Można jednak

nia azotanu kedmu od bizmutu oraz jego oznaczania na drodze spektrochemicz- Zagadnienle usuwania małych ilości bizmutu (poniżej 10 3%) z azotanu.. nej

Jeśli którakolwiek z tych sytuacji odnosi się do pacjenta (lub pacjent nie jest tego pewien), należy powiedzieć o tym lekarzowi przed zastosowaniem leku Sandimmun.. Jest to

Clindamycin Kabi należy stosować tylko w leczeniu ciężkich zakażeń. Rozważając zastosowanie produktu leczniczego Clindamycin Kabi, lekarz powinien wziąć pod uwagę