• Nie Znaleziono Wyników

34.2. Rozchodzenie się fali elektromagnetycznej.

N/A
N/A
Protected

Academic year: 2021

Share "34.2. Rozchodzenie się fali elektromagnetycznej."

Copied!
1
0
0

Pełen tekst

(1)

niosą teraz wiadomości o nas (aczkolwiek bardzo nikłe, a wśród nich epizody z serialu telewizyjnego I Love Lucy) do wszystkich mieszkańców kosmosu, nieza- leżnie od stopnia technicznego zaawansowania ich cywilizacji, na każdej z planet, które mogłyby okrążać którąś z najbliższych 400 gwiazd.

Podziałki skali długości fali na rysunku 34.1 (i odpowiednio skali częstości) są kolejnymi potęgami liczby 10. Skala nie ma końców, nie ma bowiem żadnego naturalnego ograniczenia długości fali elektromagnetycznej z żadnej ze stron.

Rys. 34.2.Względna czułość przecięt- nego ludzkiego oka na fale elektroma- gnetyczne o różnej długości. Ta część widma promieniowania elektromagne- tycznego, na którą czułe jest ludzkie oko, nosi nazwę zakresu widzialnego Na rysunku 34.1 niektóre zakresy widma fal elektromagnetycznych opatrzone

są znajomymi etykietkami, jak np. promieniowanie rentgenowskie i fale radiowe.

Te etykietki odnotowują z grubsza zdefiniowane zakresy długości fali, w których powszechnie używa się pewnych, określonych źródeł i detektorów fal elektroma- gnetycznych. Inne zakresy na rysunku 34.1, jak np. te oznaczone jako zakresy radiowe bądź telewizyjne, reprezentują określone długości pasm przypisanych prawnie do celów komercyjnych bądź innych zastosowań. W widmie elektroma- gnetycznym nie ma przerw i wszystkie fale elektromagnetyczne, niezależnie od tego, do jakiego zakresu widma należą, rozchodzą się w próżni (w przestrzeni kosmicznej) z taką samą prędkością c.

Dla nas szczególnie interesującym zakresem widma jest oczywiście zakres widzialny. Na rysunku 34.2 zilustrowano względną czułość ludzkiego oka na świa- tło o różnych długościach fali. Środek obszaru widzialnego znajduje się przy ok.

555 nm, czemu odpowiada wrażenie barwne, które zwiemy barwą żółtozieloną.

Granice obszaru widzialnego nie są dobrze zdefiniowane, gdyż krzywa czu- łości oka dąży do zera zarówno po stronie fal dłuższych, jak i po stronie krót- szych. Jeżeli na przykład przyjmiemy, że granicę taką stanowi poziom, przy któ- rym czułość oka spada do 1% jej wartości maksymalnej, to granice te wynoszą wtedy 430 nm i 690 nm; oko może również wykrywać fale elektromagnetyczne o długościach fali nieco wykraczających poza te granice, jeżeli ich natężenia są dostatecznie duże.

34.2. Rozchodzenie się fali elektromagnetycznej.

Opis jakościowy

Niektóre fale elektromagnetyczne, między innymi promieniowanie rentgenowskie (promienie X), promieniowanie γ i światło widzialne są wysyłane (emitowane) przez źródła o rozmiarach atomowych albo jądrowych, a źródłami takimi rządzą prawa fizyki kwantowej. Zajmiemy się jednak na razie sposobem wytwarzania innych fal elektromagnetycznych. Dla uproszczenia dyskusji ograniczymy się do zakresu widma (λ ≈ 1 m), dla którego źródło promieniowania (fal emitowanych) ma zarówno makroskopowe, jak i rozsądne rozmiary.

Na rysunku 34.3 przedstawiono szkicowo wytwarzanie takich fal. Sercem urządzenia jest obwód drgający LC o częstości kołowej ω (= 1/

LC). Jak zilustrowano na rysunku 33.1, w takim obwodzie ładunki i prądy zmieniają się w czasie sinusoidalnie z taką częstością. Musi przy tym istnieć zewnętrzne źródło energii — na przykład generator prądu zmiennego — które dostarcza energii, kompensując straty związane zarówno z wydzielaniem ciepła w obwodzie, jak i z energią, jaką unosi na zewnątrz fala elektromagnetyczna.

34.2. Rozchodzenie się fali elektromagnetycznej. Opis jakościowy 3

Cytaty

Powiązane dokumenty

Wyniki pomiarów prędkości fali podłużnej wskazują, że prędkość ta jest niezależna od częstości, a maleje wraz ze zwiększeniem się średni­.

Nasz model sieci punktowych centrów rozpraszających dotyczyć może także rozpraszania innego typu fal na strukturach przestrzennych, na przykład dyfrak- cji neutronów

Fala odbita od granicy drugiej warstwy (fala refleksyjna) – przechodzi przez warstwę pierwszą do granicy, po odbiciu ponownie przechodzi przez górną warstwę docierając do

Sygnał „Free Induction Decay” (FID) oraz odpowiadające mu przykładowe widma tej samej substancji uzyskane metodą fali ciągłej oraz metodą impulsową...

Celem badań jest ocena rozkładu pola elektromagnetyczne- go wewnątrz pomieszczenia wykonanego przy użyciu trzech rodzajów konstrukcji budowlanych.. Porównano wartości na-

Odpowiednio do trzech procesów wytwarzania elektronów przez oddziaływanie promieniowania z materią, widmo impulsów z licznika scyntylacyjnego eksponowanego na

[r]

Proszę aby uczniowie klas ósmych na podstawie podręcznika ( strony 193 – 199) lub innych źródeł ( np.internet - https://www.youtube.com/watch?v=x8tJGv8sNQA )